Saturday, November 4, 2017

അഴകില്ലാത്തതും അകത്തുള്ളതും


ഒക്ടോബർ ലക്കം പച്ചക്കുതിരയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത

പുറംതിരിഞ്ഞ പുസ്തകക്കെട്ടുകൾക്കിടയിൽ
സ്വാർത്ഥതയുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ടു-
മുറിവേൽക്കുന്ന മഴനേരത്ത്,
ഒറ്റവരിയിലെ ഒറ്റയാകുന്ന ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക്
ഒരു വരിയുമെഴുതിയിടാതെന്റെ

പെൺചിന്തകൾ..

മരുഭൂമി,
മഴകൊള്ളുന്ന പെണ്ണ്,
പഴുത്തുവീഴുന്ന ഓർമ്മകൾ,
കറുത്തുതുടങ്ങുന്ന ചുണ്ടിലേക്ക്
ദാഹിച്ചസ്തമിക്കുന്ന പുകമറകൾ.
ഒരുന്മാദത്തിന്റെ സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട്
എന്റെ ശിരസ്സു മറച്ചിരിക്കുന്നു.
എത്രയോ വട്ടം നനഞ്ഞകണ്ണുകൾ
തുറന്നിരിക്കുന്നു.
ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കൊതിക്കുമ്പോഴൊക്കെ
ചിരിയകലങ്ങൾ കൊണ്ട് തെന്നിമാറുന്നവർ
സ്വപ്നങ്ങളിൽ വന്നു പോകുന്നു.
അഴകില്ലാത്ത ഉടലുകളുടെ കിതപ്പ്
ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസംമുട്ടി മരിക്കുന്നു...
കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്ന്
എന്നിലേക്ക്‌ നടന്നു മടുത്ത ദൂരങ്ങൾ
ഇറങ്ങിയോടാൻ ഇടമില്ലാത്ത ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ
ഉള്ളിലിരുന്നു ചങ്ങല കിലുക്കുന്നു.
കൈ നീട്ടിയടുപ്പിക്കാത്ത പ്രേമം
കയ്ചുകൊണ്ട് തൊണ്ടയിൽ
ഞാനുപേക്ഷിക്കാതെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
ഒരു പെണ്ണുകൂടി
കുന്നിൻ മുകളിൽ നിന്ന്
മരുഭൂമിയിലേയ്ക്ക് ചാടുന്നു,
മരണത്തിന്റെ വരണ്ടമണം
താഴ്വരയിൽ കൊയ്തെടുക്കുന്നു,
കഥ തുടങ്ങുന്നു... ഒടുങ്ങുന്നു...

Monday, October 23, 2017

ചുറ്റും പാലപ്പൂക്കളുടെ പറഞ്ഞുവയ്ക്കാനാകാത്ത ഗന്ധം

നോക്കുന്നിടത്തൊക്കെ
പാലമരങ്ങളുണ്ടാവുക.
കവിൾ തുടിപ്പു കൊണ്ട്
പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മയെ
ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നൊരു
രാത്രിയുണ്ടാവുക.
ഒരുനുള്ളു തണുപ്പിനെ പകുത്തുവച്ച്
പാതിരയിലിറങ്ങിപ്പോകുന്ന
പെണ്ണും ആണുമാവുക.
രാത്രി തളർന്നിരിക്കുന്ന മരച്ചോടുകളിൽ
അവളോളം കറുത്തുകൊണ്ട്
കണ്ണുകളിലെ പ്രേമമളക്കുക...


(പടം പിടിച്ചത്: സജിത് )

Sunday, October 1, 2017

മരിക്കാൻ തരുന്ന വായുവിനെ കുറിച്ചുതന്നെ.



(സെപ്തംമ്പർ ലക്കം എഴുത്ത് മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത)

ചാവുപുരകൾ വേലിക്കപ്പുറമാകുമ്പോൾ
കണ്ണ്, പുരയിടത്തിനുള്ളിൽ മതി.
നമുക്കിനി നമ്മളിട്ടിരിക്കുന്ന കുപ്പായം മാത്രം
അലക്കിത്തേച്ചു മിനുക്കിയാൽ മതി!

അധികാരത്തിന്റെ ചെങ്കോട്ടകളിലിരുന്ന്
ആഴമുള്ള മൗനങ്ങളും കൊറിച്ച്
അനുശോചനക്കുറിപ്പടികൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുമ്പോൾ,
കൊന്നും തിന്നും തഴമ്പുപിടിച്ച ആയുധം
കസേരക്കുള്ളിൽ ഭദ്രമായിരിക്കട്ടെ.

കാവിക്കണക്കിൽ ശരീരങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞ്,
ഇല്ല, ശരീരങ്ങളായിട്ടില്ല,
വിത്തുകൾ പൊതിഞ്ഞ്
ഭൂമിയില്ലാത്ത മക്കളെ
ജാതിയുള്ള മരണത്തിൽ കിടത്തിയുറക്കുക.

തട്ടിയുറക്കിയ കൈകൊണ്ട്
താങ്ങിയെടുക്കുമ്പോൾ,
തളർച്ച മാറ്റുവാൻ
ചാണകവെള്ളം തളിച്ചവരെ വിശുദ്ധരാക്കുക!

മരിച്ചും മരവിച്ചും
മനുഷ്യരായിമാത്രമിനിയും ചിലർ
കടത്തിണ്ണകളിലിരുപ്പുണ്ടെങ്കിൽ,
വയറു കീറിയും കഴുത്തു ഞെരിഞ്ഞും
'സ്വയംമരിച്ചവരുടെ' കഥകൾ പറ-
ഞ്ഞവരേയും നന്നായുറക്കിക്കിടത്തുക!

വിശന്നിരിക്കുന്നവരുടെ കീശയിൽ നോക്കിയും
ദാഹിക്കുന്നവരുടെ തൊണ്ടയിൽ
'താഴ്ന്നവരെന്നു' തുപ്പിയും
കുറച്ചുകൂടി കൊടികൾ
ആഴത്തിൽ നാട്ടുക,
ഇനിയും ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ട്
അമ്പലവും പള്ളിയും…

വെളിച്ചമില്ലാത്ത വീടുകൾക്കുള്ളിലെ
കരഞ്ഞുതളർന്ന  മനുഷ്യരെക്കാണാതിരിക്കുക,
മുലപ്പാൽ വറ്റിയചുണ്ടുകളിലെ
ജീവന്റെ വിശപ്പു നീലിച്ചുതന്നെകിടക്കുട്ടെ.


പേരില്ലാത്ത മക്കളേ,
നമുക്കിനി നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നാൽ മതി...
വകയില്ലാത്തവന്റെ വഴിക്ക്
വിളക്കുകാലുകളുമായി
നാൽക്കാലികളുടെ ജാഥ ഇപ്പോൾ വരും,
നവഭാരതത്തിന്റെ വെളിച്ചം
അവർ നമ്മുടെ ചിതകളിലേയ്ക്ക് പകരും,
ഇതാ, നമ്മൾ 'അച്ഛേദിന്നിലേയ്ക്കു' കുതിക്കുകയായി!

Wednesday, September 20, 2017

വേനലാണൊടുക്കം.

കലാകൗമുദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത
നിനക്കറിയാമോ,
തണലുകളുടെ അവസാനം
തരിമ്പുപോലും ദയയില്ലാത്തൊരു
വേനലൊളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്?
നനഞ്ഞ മഴക്കും
ഓർമ്മകൾ പെയ്ത കടലിനുമിടയിൽ
നീയോ ഞാനോ മുങ്ങിമരിക്കുന്നെന്ന്?
തണുത്തുറഞ്ഞ റസ്സായികൾക്കപ്പുറവും
വിയർപ്പുമണമുള്ള കഥകൾ
വെയിലുകായുന്നുണ്ടെന്ന്?

ഉടൽകനക്കുന്ന ഋതുക്കളിൽ വിരുന്നെത്തുന്ന

കാവൽക്കാരാ,
വേനൽ നിനക്ക് ലഹരിയാകുന്നു.
ഞാൻ പോകുന്നു.
തുമ്പികൾ പറന്നു നടക്കുന്ന കുന്നിൻ

മുകളിൽ കാറ്റുകൊള്ളാൻ.
നീ വരയ്ക്കുന്ന അടയാളങ്ങളിലേയ്ക്ക്
ചുരുണ്ടുകൂടാൻ.
പനി പോലെ കുളിരാൻ.
മൃദുവായി ചുംബിക്കുന്ന ചുണ്ടുകളുടെ അരികുപറ്റി
ചിലവിശപ്പുകൾ വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും
സ്നേഹത്തിന്റെ വിയർപ്പൂട്ടി നീയവയെ കെട്ടിയിടുന്നു.
അങ്ങനെ നിന്റെ തടവുകാർ
സ്നേഹം കൊണ്ടു സമ്പന്നർ!

ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കുള്ള ഒതുക്കുകല്ലുകൾ,
പതിവുതെറ്റിവന്ന പച്ചപ്പായലുകൾ,
ആഴം കുറഞ്ഞൊരു കടൽ,
വേനൽ കനക്കുമ്പോൾ
നിനക്കോ എനിക്കോ വഴുതിവീഴാനിടമില്ലാതെ
നമ്മൾ, കടലും പായലും പോലെ വരണ്ടുപോകുന്നു.

നീലമഷി കൊണ്ടു വരച്ച കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്,
നിന്നോടുള്ള പ്രിയം ഞാൻ ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.
കാറ്റുകൊള്ളാൻ പുഴയിനിയും വരണ്ടും നിറഞ്ഞും
നിന്റെ നനവുതേടട്ടെ.
അപ്പൊഴും, എന്റെ മുഖം
നിന്റെ രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിലേക്കു
ചായുന്ന നേരത്ത്,
സൂര്യനെ കാണാതെ ഒരു വേനൽ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്,
എനിയ്ക്കുള്ളിൽ...

Tuesday, September 19, 2017

തത്വമസി.

( ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/672162313106803098/ )

നിന്റെ ഇരുട്ടുകാണാത്ത ആർക്കോ
ചൂട്ടുകത്തിച്ചു നീ,
വരമ്പത്തു കുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ചാഞ്ഞുപോകുന്ന വെട്ടം
വഴിച്ചാലിലെ ചെളിയിൽ
നമ്മളൊന്നിച്ച് കുത്തിക്കെടുത്തുന്നു...