Thursday, November 15, 2018

കണ്ണടവച്ച നമ്മൾ

(2018 ഒക്ടോബർ ലക്കം ശാന്തം മാസികയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു)

Sunday, August 5, 2018

#സ്വാർത്ഥത

ഞാനായിരിക്കാത്തിടങ്ങളിലേയ്ക്ക്
ഞാനിപ്പൊ പോകാറില്ല...

Thursday, August 2, 2018

ഉടലുകളിലടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടവരുടെ സ്നേഹം

പകുതിവരഞ്ഞ കവിതയുള്ള ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക്
വേനലുപോലെ കയറിവരുന്നവനേ, 
വിളമ്പുകാരില്ലാത്ത പ്രേമത്തിന്റെ
ചവർപ്പ് രുചിച്ചു നീ
വിശുദ്ധ ബുദ്ധനായിറങ്ങിപ്പോവുക. 
പാതിനനഞ്ഞ മഴയുമായി ഞാൻ
പാറാവുകാരില്ലാത്തിടങ്ങളിൽ
ഓർമ്മകൾ നടട്ടെ. 

ഒരിക്കൽ നമ്മൾ പൂത്തിരുന്നെങ്കിലും
പലപ്പൊഴായി കൊഴിഞ്ഞുപോയ ഋതുക്കൾതേടി
വേനലെത്രവട്ടം
എന്റെ നെഞ്ചിലേക്കു നിന്നെ
വലിച്ചെറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. 

പതിയെ മുറിഞ്ഞ പകൽമയക്കങ്ങളിൽ
മുറുകിയുറച്ച ചുംബനമഞ്ഞകൾതേ-
ച്ചെത്ര പെണ്ണുങ്ങൾ, 
നിന്റെ രാത്രിയുടെ
വാതിലിൻ കൊളുത്തിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. 
മെലിഞ്ഞുനീണ്ട വിരലുകൾകൊണ്ടവരെ നീ
വിധുരമായ സ്വപ്നങ്ങളിലേയ്ക്കു പറഞ്ഞയച്ചിരിക്കുന്നു. 

കരിനീല വരച്ച കണ്ണെറിഞ്ഞെന്റെ
കനലെരിയുന്ന കയ്യകലങ്ങളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാതെ
നീ കടന്നുപോകുന്നു. 
ഇരുണ്ടനിറമുള്ള ചുണ്ടിലന്നേരം
ചില ചിരികൊണ്ടു നിന്നെ ഞാൻ
മധുരമെന്നടയാളം വയ്ക്കുന്നു.

കൊല്ലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ
മറവികളുടെ ഓർമ്മയിലിരുന്നു പിന്നെ,
മൂടുപടമില്ലാത്ത നിന്റെ മണങ്ങളെ
മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുന്നു.

സ്നേഹത്തിന്റെ തിരയടിച്ചു കലങ്ങിയ
കടലു പോലൊരു
പെണ്ണിരിക്കുന്നെന്റെ ശരീരത്തെ,
എത്രവേഗം
അടയാളങ്ങൾകൊണ്ടു നീ
അളന്നുമുറിക്കുന്നു.

രണ്ടിതളുകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങി-
യൊരാകാശം സ്വപ്നംകണ്ടു ഞാൻ,
അങ്ങനെ സഞ്ചാരിയാകുന്നു.
ഞാനിന്നും
രണ്ടുമരങ്ങളിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന 
ഒറ്റവേരാകുന്നു...
(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/pin/156289049547922152/ )

Friday, July 6, 2018

എന്താ അല്ലേ!

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന്: Here)
നിന്റെ പറമ്പിൽ
നേരമൊരു കുളംകുത്തുന്നു.
നിറയെ വെള്ളമുള്ള
അതിന്റെ കരയിലിരുന്ന് നീ
മേനികുറഞ്ഞ രണ്ട് കല്ലുകളെടുത്ത്
കുളത്തിലേക്കിടുന്നു.
താളത്തിലൊഴുകി ഭാരമില്ലാതായ
ആ കല്ലുകൾ,
വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടന്ന്
അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉമ്മവയ്ക്കുന്നു.
ആ ഉമ്മത്തണുപ്പുറഞ്ഞ്,
ആ കരയിൽ,
ഒരുമഴ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നു.
മഴയ്ക്ക്
എരിവും പുളിയുമിടാൻ
കുറേശ്ശേ കാറ്റുമൂതുന്നു.
കാറ്റിന്റെ കനത്തിൽ,
കരയിലെ അയയിൽ
ഉണങ്ങാൻ കിടന്ന
ഒരുകഷ്ണം അഭിമാനത്തുണി പറന്ന്
ആരുടെയൊക്കെയോ എളിയിൽ* കയറുന്നു.
അപ്പൊഴും
കല്ലുകൾ
നന്നേ ഭാരം കുറഞ്ഞ്
വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്നു.
ഇതുകണ്ട്,
കാറ്റടിച്ചു മുറുക്കംവിട്ട
എളികളിൽ നിന്ന് തുണിപറിച്ചൊരു കൂട്ടർ,
അതിനെ അലക്കി വെളുപ്പിക്കാൻ
നിന്റെ കുളത്തിലേക്കിറങ്ങുന്നു.
മേനിയില്ലാത്ത നിന്റെ രണ്ടുകല്ലുകളെ
അവർ,
മേനിയുള്ള തുണികൊണ്ട്
മൂടിപ്പിടിക്കുന്നു.
പാവം കല്ലുകൾ,
വിശക്കുന്ന മീനുകൾക്ക്
കൊത്തിയെടുക്കാൻ പാകത്തിൽ
തുണിക്കഷ്ണത്തിനടിയിൽ
ശ്വാസം മുട്ടിച്ചാകുന്നു.
അങ്ങനെ,
കുളത്തിൽച്ചാടി
'ശുദ്ധിവരുത്തിയ' തുണികൾ,
അയകളിൽ നിന്ന്
കൊടികളിലേയ്ക്ക്
യാത്ര ചെയ്യുന്നു.

ശ്വാസംമുട്ടിച്ചത്ത
കല്ലുകളിലടിച്ചു നനച്ച്,
എത്ര തുണികളാണ് 
നമ്മൾ ഇങ്ങനെ
ചരിത്രമാക്കിയിരിക്കുന്നത്!

(*അരക്കെട്ട്)