Sunday, January 14, 2018

അവറാച്ചന്റെ കത്തുകൾ

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : here)
മാങ്ങാപ്പഴം തിന്നുന്ന കൂട്ടുകാരിക്ക്,
ഇതിങ്ങ് കോഴിക്കോടു നിന്നാണ്.
ഓർമ്മയുടെ മഞ്ഞകേറിയ ഏതോപുറത്തിൽ
ഓർത്തുകൊണ്ടുമാത്രം കണ്ടുമുട്ടുന്ന
നമ്മളെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ
അവറാച്ചൻ എഴുതുന്നത്.

നിന്റെ പഠിപ്പും പഠിപ്പീരും
നല്ലതെന്നു കരുതുന്നു.
അവിടെ, ഒപ്പമുള്ളവരൊക്കെ
ഒത്തിരി വലിപ്പത്തിലെത്താൻ
തമ്പുരാനോട് പറയുന്നു.
തല്ലിയോടിച്ചതിനെയൊക്കെ തിരിച്ചുതരാൻ
തല്ലുകൊണ്ടവർക്കുതന്നെ തോന്നട്ടെ...

കാലമങ്ങനെ ഉരുണ്ടുനടക്കുമ്പൊ,
സ്നേഹംകൊണ്ട് പഴുത്തും പഴുപ്പിച്ചും
നമ്മളൊക്കെ മാവിലകളാവില്ലേ,
അന്നേരമിത്തിരി ഉപ്പുവിളമ്പുവാൻ
നീ അയക്കുന്ന ഓരോകടലാസ്സും
ഞാനിവിടെ നെഞ്ചിലൊളിച്ചുവയ്ക്കുന്നു.
ഓർമ്മപ്പിശകിന്റെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ
എന്നെ മാന്തിപ്പൊളിച്ചു നിന്നെ വായിക്കുന്നു.
മേടയിലെ ഒടുവിലെത്തിരിക്കും കാവലിരിക്കാൻ
ചിലനേരമതെന്നോടു പറയുന്നു.

എടീ കൊച്ചേ,
നേരിന്റെ ചുരമിറങ്ങുമ്പോൾ
വിറയ്ക്കുന്ന കൈയുള്ളൊരു വയസ്സന്റെ കണ്ണീരിലൂടെ
നീ നടന്നുപോകുന്നത്
എന്റെ കണ്ണുകൾ ഒപ്പിവയ്ക്കുന്നു.
ഓർമ്മയുടെ പിടിവള്ളി മുറിയുന്ന നേരത്ത്
നിന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ട് ഞാൻ
ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്നു.
കല്ലായി*കടന്നന്നേരമൊരു കാറ്റ്
എന്റെ കവിളിലെ
വറ്റിയപുഴയുടെ ചാലുകീറുന്നു.

അകലെയിരുന്നെങ്കിലും
ശൂന്യതയുടെ പടമുരിഞ്ഞുഞാൻ,
പതിവുപോലെന്നെ ഇറക്കിവച്ച്
നിന്റെ പരാതികളുടെ ഭാരമേൽക്കുന്നു.
സ്നേഹക്കൂടു പൊളിച്ച്
പുളിപ്പുള്ള മധുരങ്ങളുണ്ണുന്നു.
കയ്യകലങ്ങളിൽ, കണ്ണടച്ചിരുന്ന്
ഓർമ്മക്കമ്പിളിയുടെ പൊടികുടഞ്ഞുപുതക്കുന്നു.

പിന്നെ നിന്നോട് പറയാൻ
മൗനത്തിന്റെ വീഞ്ഞുകുടഞ്ഞുവളർത്തിയ
വാക്കുകളെ കട്ടെടുക്കുന്നു.
കരുതലിൽ പൊതിഞ്ഞതിനെ
കത്തുകളെന്ന് നീ പേരിട്ടുവിളിക്കുന്നു.

ഇവിടെ, ഒപ്പമുള്ളവരൊക്കെ
മരങ്ങളായും മനുഷ്യരായും വളരുന്നു.
മുറിവുകളിൽ സ്നേഹം വിതച്ച്
സ്നേഹത്തോട് പൊരുതിത്തോൽക്കുന്നു.
ജീവിതം രുചിച്ച് രുചിച്ച്
മാങ്ങാപ്പഴംപോലെ മധുരിച്ചുകൊണ്ടിനിയു-
മെഴുതാമെന്നോർത്ത്
ഇപ്പോൾ ചുരുക്കുന്നു...
എന്ന്, 
അവറാച്ചൻ.

(*കല്ലായിപ്പുഴ)

Thursday, December 28, 2017

ചായയും കടിയും

 (ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/suzecs/art-when-im-an-old-woman-in-art/)
വിശന്നിരിക്കുമ്പൊ
ഞാനമ്മച്ചിയുടെ അടുക്കളപ്പുറത്തൂടെ
ഒന്ന് നടക്കും.
കണ്ണടച്ചിരുന്ന്
കല്ലടുപ്പിലെ തിളച്ചകാപ്പിയും
റേഷനരിവാടയുള്ള പുട്ടും
മുറിപപ്പടവും തിന്ന്
വായിലെ വെള്ളത്തെ
ഓർമ്മകളിലേക്ക് പറഞ്ഞുവിടും.

ഉളുമ്പുനാറ്റം വരാതെ
തേച്ചുമിനുക്കുന്ന
മീൻചട്ടിയിലേക്കൊന്നെത്തി നോക്കും.
നൂലിയും ചാളയും ഉപ്പിട്ടുകഴുകിയ വെള്ളമെടുത്ത്
തെങ്ങിൻചുവടുവരെ നടക്കും.
മീന്തല തിന്നാനിരിക്കുന്ന
കൊതിച്ചിക്കാക്കയോട്
'കാക്കപ്പടേ, പോ ദൂരെ'-എന്നാവർത്തിക്കും.
വക്ക് ഞണുങ്ങിയൊരു കലത്തിൽ
അരിതിളച്ചു തൂവുന്നുണ്ടാവുമപ്പോൾ.

*ചീലാന്തിമണമുള്ള വാതിലുവഴി
വാതക്കവെള്ളത്തിന്റെ കുടവും ചുമന്ന്
കുറ്റിച്ചൂലന്നേരമവിടെ വിരുന്നുവരും.
പെരയടിച്ചിറക്കാൻ
അമ്മച്ചിയതിനോടാജ്ഞാപിക്കും.
തീപിടിച്ചുപോയ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഭാഷ
എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന് കുറുകിമുറുകും.

സ്നേഹത്തിന്റെയോ മൗനത്തിന്റെയോ
കട്ടൻചായ തിളക്കുന്ന കുഞ്ഞടുപ്പുകളിലേയ്ക്ക്
ഹൃദയമങ്ങനെ കയറിയിരുന്ന് തീകായുന്നു.
വിദൂരതയിൽ,
വിശപ്പിന്റെ മണമുണ്ണുന്നൊരു കൊതിച്ചിയായി
ഓർമ്മഭരണിയിൽ നിന്നും
ഞാനിന്നും
നെല്ലിക്കയും പുളിയും കട്ടുതിന്നാറുണ്ട്.

(*പൂവരശ്)

Friday, December 8, 2017

ഇടക്കിടെ മരിക്കുന്നൊരോർമ്മ

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/bertacabral1/duy-huynh/ )

നിലംതുടച്ചും നിറയെവിളമ്പിയും
നീ നിറച്ച കപ്പയും കറിയും
നാളേറെയായിട്ടും
നാടുവിട്ടോടിയ ഓർമ്മകളിലുണ്ട്.

അന്ന്, നിനക്ക് രോഗം വന്നിട്ടില്ല.
മിണ്ടാതിരുന്ന്
ആരുടേയും കണ്ണിലൂടെ നീ
നിന്നെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടില്ല.
നിശബ്ദതയുടെ മേഘംപുതച്ച്
മഴത്തണലിൽ കാറ്റുകൊള്ളാനിരിക്കാറില്ല.
സ്നേഹത്തിലെ ചരിത്രമില്ലായ്മയുടെ വള്ളിച്ചൂരൽ മടക്കി
പള്ളിക്കൂടത്തിലിരിക്കുന്നെന്റെ ചന്തിക്കടിച്ചിട്ടുമില്ല.

ജീവന്റെ രുചിനുണഞ്ഞ്
അത്രയൊന്നും നമ്മളങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും
അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അന്തിനേരത്ത്,
കായൽവാടയിൽ കാപ്പി മൊത്തുമ്പോൾ,
വാരസോപ്പിട്ടു വെളുപ്പിച്ച പാവാടയും ബ്ലൗസും
കാറ്റുകൊണ്ടുണങ്ങുന്ന അയപൊട്ടി,
അവിടെ, നിന്നെ പത്തുനാളുണങ്ങാനിടുമെന്ന്
നമ്മൾ ഓർത്തിരുന്നില്ല.
പാതിവഴിയിലിങ്ങനെ
അവനവനു രുചിക്കാത്ത  വിഭവമായിപ്പോകുമെന്ന്,
ആലിംഗനം ചെയ്യുമ്പോൾ നാമറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

പകലന്തിയോളം വീടൊരുക്കുമ്പോൾ
പറമ്പിലെ തണലിൽ
നീയിനി തനിച്ചുറങ്ങുമെന്ന്
പിള്ളത്തൈകളൊന്നും നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കില്ല.

നിനക്കു കരുതിയ മുല്ലപ്പൂവൊക്കെ
മുല്ലവള്ളി മുറ്റത്ത് കൊഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു.
നേർത്ത മണമുള്ള കാറ്റുവീശുമ്പോൾ   
എന്റെ പൊക്കിൾവട്ടത്തിലിരുന്നൊരു തളിരില
നിന്നെയോർക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ മുറിഞ്ഞുപോയ വള്ളികളിൽ
സ്നേഹമെത്രമേൽ തളിരിടുമെന്ന്
കവിളുപ്പ് രുചിച്ചുകൊണ്ട്
നമ്മൾ ഓർത്തെടുക്കുന്നു.
മണ്ണിന് മറവിയുടെ മണമുണ്ടെന്ന്
നീ വെറുതേ പരാതിപറയുന്നു.
ഒന്നിനുമല്ലാതെ ചുംബനങ്ങളിറുത്ത്
നിനക്കു പ്രിയമുള്ള ചെമ്പരത്തിയിൽ
ഞാൻ ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നു.
പെരുമഴ വെള്ളത്തിൽ,
തൂക്കണാംകുരുവിയുടെ കൂടുപൊളിഞ്ഞ
കഥപ്പൊത്തിൽ നിന്നെന്റെ
ഹൃദയത്തിലപ്പോഴൊരു മുള്ളുകൊള്ളുന്നു.

പേറ്റുപുരയിൽ,
നീയൊഴുക്കിയ നോവുനനഞ്ഞൊരോർമ്മ
ഉള്ളിലെവിടെയോ പതിഞ്ഞുകത്തുന്ന
കെടാവിളക്കിനെ ഊതിക്കെടുത്തുന്നു.
അങ്ങനെയായിരുട്ടിൽ
എല്ലാമെല്ലാം കഥകളാകുന്നു...

Monday, November 27, 2017

തികച്ചും സാങ്കൽപ്പികം മാത്രം

മഴയുള്ളൊരു ദിവസം
ഞങ്ങൾ, മുറിഞ്ഞുപോയ
പാലത്തെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചിരുന്നു. 

മഞ്ഞുള്ളൊരു ദിവസം
എരിഞ്ഞുതീർന്ന വിറകുകൊള്ളിയെ ഓർത്ത്
പുകഞ്ഞുതീർന്ന തെറുപ്പുബീഡിയെപ്പറ്റിയും സംസാരിച്ചു.

രണ്ടിനിടയിലും
എനിക്കോർമ്മവന്നത്
വലിച്ചുചത്ത അപ്പനെക്കുറിച്ചാണ്.
അല്ലെങ്കിലും
അങ്ങേരിങ്ങനെ
കുറുകിയൊരു ചുമയും ചുമച്ച്
ഉറക്കത്തിന്റെ മച്ചിൽ കയറിവരും.
കല്ലറയിലെ ബോറടി മാറ്റാൻ
നെറ്റിയിലോട്ടു ചാഞ്ഞ്
അങ്ങേരോളം ആഴമുള്ളൊരു തടവും തടവി
ചുമ്മാതങ്ങ് പൊയ്ക്കളയും.

സ്നേഹമൊക്കെ പഴക്കി വീഞ്ഞാക്കുന്നത്
അപ്പനൊരു ഹോബിയാവും.

കല്ലറയിലെന്തായാലും
അപ്പന്റെ കഞ്ചാവുകൃഷി നടക്കുന്നുണ്ട്.
ആണ്ടോടാണ്ടവിടെ നിൽക്കുമ്പൊ
ഞങ്ങളൊക്കെ അപ്പൂപ്പന്താടിയാവാറുണ്ട്...
(പടം വര : സജിത് )

Saturday, November 4, 2017

അഴകില്ലാത്തതും അകത്തുള്ളതും


ഒക്ടോബർ ലക്കം പച്ചക്കുതിരയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത

പുറംതിരിഞ്ഞ പുസ്തകക്കെട്ടുകൾക്കിടയിൽ
സ്വാർത്ഥതയുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ടു-
മുറിവേൽക്കുന്ന മഴനേരത്ത്,
ഒറ്റവരിയിലെ ഒറ്റയാകുന്ന ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക്
ഒരു വരിയുമെഴുതിയിടാതെന്റെ

പെൺചിന്തകൾ..

മരുഭൂമി,
മഴകൊള്ളുന്ന പെണ്ണ്,
പഴുത്തുവീഴുന്ന ഓർമ്മകൾ,
കറുത്തുതുടങ്ങുന്ന ചുണ്ടിലേക്ക്
ദാഹിച്ചസ്തമിക്കുന്ന പുകമറകൾ.
ഒരുന്മാദത്തിന്റെ സാരിത്തലപ്പുകൊണ്ട്
എന്റെ ശിരസ്സു മറച്ചിരിക്കുന്നു.
എത്രയോ വട്ടം നനഞ്ഞകണ്ണുകൾ
തുറന്നിരിക്കുന്നു.
ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കൊതിക്കുമ്പോഴൊക്കെ
ചിരിയകലങ്ങൾ കൊണ്ട് തെന്നിമാറുന്നവർ
സ്വപ്നങ്ങളിൽ വന്നു പോകുന്നു.
അഴകില്ലാത്ത ഉടലുകളുടെ കിതപ്പ്
ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ ശ്വാസംമുട്ടി മരിക്കുന്നു...
കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്ന്
എന്നിലേക്ക്‌ നടന്നു മടുത്ത ദൂരങ്ങൾ
ഇറങ്ങിയോടാൻ ഇടമില്ലാത്ത ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ
ഉള്ളിലിരുന്നു ചങ്ങല കിലുക്കുന്നു.
കൈ നീട്ടിയടുപ്പിക്കാത്ത പ്രേമം
കയ്ചുകൊണ്ട് തൊണ്ടയിൽ
ഞാനുപേക്ഷിക്കാതെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.

പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട്
ഒരു പെണ്ണുകൂടി
കുന്നിൻ മുകളിൽ നിന്ന്
മരുഭൂമിയിലേയ്ക്ക് ചാടുന്നു,
മരണത്തിന്റെ വരണ്ടമണം
താഴ്വരയിൽ കൊയ്തെടുക്കുന്നു,
കഥ തുടങ്ങുന്നു... ഒടുങ്ങുന്നു...