Wednesday, September 20, 2017

വേനലാണൊടുക്കം.


(കലാകൗമുദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത)
നിനക്കറിയാമോ,
തണലുകളുടെ അവസാനം
തരിമ്പുപോലും ദയയില്ലാത്തൊരു
വേനലൊളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്?
നനഞ്ഞ മഴക്കും
ഓർമ്മകൾ പെയ്ത കടലിനുമിടയിൽ
നീയോ ഞാനോ
മുങ്ങിമരിക്കുന്നെന്ന്.
തണുത്തുറഞ്ഞ
റസ്സായികൾക്കപ്പുറവും
വിയർപ്പുമണമുള്ള കഥകൾ
വെയിലുകായുന്നുണ്ടെന്ന്.

ഉടൽകനക്കുന്ന ഋതുക്കളിൽ
വിരുന്നെത്തുന്ന കാവൽക്കാരാ,
വേനൽ
നിനക്ക് ലഹരിയാകുന്നു.
ഞാൻ പോകുന്നു
തുമ്പികൾ പറന്നു നടക്കുന്ന കുന്നിൻ മുകളിൽ
കാറ്റുകൊള്ളാൻ,
നീ വരയ്ക്കുന്ന അടയാളങ്ങളിലേയ്ക്ക്
ചുരുണ്ടുകൂടാൻ,
പനി പോലെ കുളിരാൻ.
മൃദുവായി ചുംബിക്കുന്ന ചുണ്ടുകളുടെ അരികുപറ്റി
ചിലവിശപ്പുകൾ വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും
സ്നേഹത്തിന്റെ വിയർപ്പൂട്ടി
നീയവയെ കെട്ടിയിടുന്നു,
അങ്ങനെ
നിന്റെ തടവുകാർ
സ്നേഹം കൊണ്ടു സമ്പന്നർ!

ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കുള്ള
ഒതുക്കുകല്ലുകൾ,
പതിവുതെറ്റിവന്ന പച്ചപ്പായലുകൾ,
ആഴം കുറഞ്ഞൊരു കടൽ,
വേനൽ കനക്കുമ്പോൾ
നിനക്കോ എനിക്കോ
വഴുതിവീഴാനിടമില്ലാതെ
നമ്മൾ
കടലും പായലും പോലെ
വരണ്ടുപോകുന്നു.

നീലമഷി കൊണ്ടു വരച്ച
കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്,
നിന്നോടുള്ള പ്രിയം
ഞാൻ ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.
കാറ്റുകൊള്ളാൻ
പുഴയിനിയും
വരണ്ടും നിറഞ്ഞും
നിന്റെ നനവുതേടട്ടെ.
അപ്പൊഴും

എന്റെ മുഖം
നിന്റെ രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിലേക്കു

ചായുന്ന നേരത്ത്,
സൂര്യനെ കാണാതെ ഒരു വേനൽ
തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്,
എനിയ്ക്കുള്ളിൽ...

Tuesday, September 19, 2017

തത്വമസി.

( ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/672162313106803098/ )

നിന്റെ ഇരുട്ടുകാണാത്ത ആർക്കോ
ചൂട്ടുകത്തിച്ചു നീ,
വരമ്പത്തു കുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ചാഞ്ഞുപോകുന്ന വെട്ടം
വഴിച്ചാലിലെ ചെളിയിൽ
നമ്മളൊന്നിച്ച് കുത്തിക്കെടുത്തുന്നു...

Thursday, September 7, 2017

#GauriLankesh

ഒളിച്ചിരിക്കുന്നവരേ,
ഞെരിഞ്ഞും ഞരങ്ങിയും
എന്നാൽ ഞെളിഞ്ഞും
സമരമരങ്ങൾ നട്ട മനുഷ്യരെ
എന്തെളുപ്പമാണല്ലേ വെടിവച്ചുകൊല്ലാൻ!
ദൂരെനിന്ന് കല്ലെറിയുന്ന ആയിരംപേർക്കു നടുവിൽ,
ആശയത്തിന്റെ തണലിലിരിക്കുന്ന അരപ്പേനയെ ഭയക്കുന്നവരേ,
'വെടി' ഒരൊച്ച മാത്രമാണ്...
വെടിഞ്ഞതെന്നു നിങ്ങൾ കരുതുന്ന ഒരുജീവൻ,
ഒരുകാടിനെ കരുതിയിരുന്നെന്ന്
തെരുവിൽ നിങ്ങൾ കാണും...
തുണിയുരിയുന്നവനു വേണ്ടി വാളെടുക്കുന്നവരോടല്ല,
തളച്ചിടപ്പെട്ടവർക്കുവേണ്ടി മഷിതുപ്പുന്ന കൈകളോടാവും
അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം ചെയ്യേണ്ടിവരിക!


 ( ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : http://www.thehindu.com/news/national/gauri-lankesh-murder-similar-murders-different-investigations/article19631544.ece )

Tuesday, August 29, 2017

ചുമരുകളിലെ ചുവന്നകുന്നുകൾ.

വീഞ്ഞുകരുതിവച്ചിരിക്കുന്ന
മുന്തിരിവള്ളികളുടെ അറ്റത്തേയ്ക്കു
പടർന്നുകയറാനൊരു പുളിമരം
നാവിലെ പുളിപ്പുകരുതുന്നു.

സ്നേഹത്തിന്റെ ഉപ്പുവീണ ചുമരിൽ
മാറാലയും ചിലന്തിയും പോലെ കാലം
കടലാസ്സുപൂക്കളുടെ കാടൊരുക്കുന്നു.

ചില കാട്ടുറവകൾ
രാത്രിമഴയുടെ കവിളോളം ചെന്ന്,
കുന്നിറങ്ങാത്ത ദുഃഖത്തിന്റെ
കരിയിലപ്പൊതികളായ്
മടങ്ങിപ്പോരുന്നു.

തുളുമ്പാത്ത ദാഹങ്ങൾ
ചുമരുംചാരി
ഓർമ്മകളുടെ പഴയകുപ്പായം
പൊടിപിടിച്ചൊരു മൂലയ്ക്കിട്ടു തീകായുന്നു!


 (ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/535717318152771083/ )

Sunday, August 27, 2017

ചിതറുമ്പോൾ മാത്രം.

മോഹമഴകളുടെ ഒടുവിൽ
നാമെഴുതിവയ്ക്കുന്ന കടലാസിനുമീതേ
കാലമൊരു കല്ലുവയ്ക്കുന്നു,
വേനലുടുത്തുകരിഞ്ഞൊരടിവയറ്റിൽ ചിലരപ്പൊഴും
കടൽവെള്ളംകൊണ്ടു മുറിവുണക്കുന്നു.


  (ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന്  : https://in.pinterest.com/pin/537687642984527583/ )

Saturday, August 26, 2017

വിളവിടങ്ങൾ.

പെണ്ണൊരു നിഴലിൽ
ആകാശത്തിന്റെ ചതുരം മുറിച്ച്
വഴിവക്കിൽ വിരിച്ചും
മുല കൊടുത്തും
ഭൂമിയിൽ സ്നേഹം നടുന്നു,
നനവിന്റെ ചെളികുഴക്കുന്നു.
ചതഞ്ഞും മുഷിഞ്ഞും
ചിലപ്പോൾ ചുംബിക്കപ്പെട്ടും
ഭൂമി തേടുന്നവർ,
അവളുടെ വേരിൽ
വീണ്ടും വീണ്ടും
മരമാകുന്നു,
മഴയാകുന്നു,
അങ്ങനെ നാം പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു...

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/354588170635584835/ )

Wednesday, August 2, 2017

പ്രണയഗീതത്തിന്റെ ഒന്നാം വരി

അലസമായ നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട്
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു കയറിവരിക,
തണുത്ത വിരലുകളാൽ
നരവീണ മരത്തിലൊരു വസന്തം നടുക.


മൊത്തിമധുരിച്ച തെച്ചിപ്പഴങ്ങളി-
ലുമ്മവച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടുത്ത്,
ഋതുമതിയായ ചക്രവാളത്തിൽ
ശലഭങ്ങളായിനി നമ്മൾ അസ്തമിക്കുക.


കയർത്തും കലമ്പിയും
പ്രണയംവിയർക്കുന്ന നേരത്തുമാത്രം
വെയിലുകളുരിഞ്ഞു നടക്കാനിറങ്ങുക.


കരയെവരച്ച കടലാഴം നോക്കി,
ലഹരിയോടെ മാത്രം
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചു മിണ്ടുക.


ഒഴിച്ചുവയ്ക്കുമ്പോളുറഞ്ഞുപോകുന്ന
വാക്കുകളെടുത്ത്,
വേലിക്കമ്പിലെ കോളാമ്പിച്ചെടികൾക്കു
ജീവൻകൊടുക്കുക.


പേരില്ലാത്ത നിറചിരികൾ കൊണ്ട്
മണ്ണുനനയ്ക്കാനൊരു മഴപെയ്യിക്കുക.
കളയും കാടും നനഞ്ഞൊടുവിൽ
അവനവനിൽ തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ,
താളംപിടിക്കുന്ന രാത്രികളെ-

ക്കൊരുത്തങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഹാരങ്ങളാവുക.

സ്നേഹംവരിഞ്ഞുകെട്ടിയ ദിവസങ്ങളെ ചുമലേറ്റി
ഉച്ചയുറക്കത്തിലേയ്ക്കു പലായനം ചെയ്യുമ്പോൾ,
ഒരുവരിയുമെഴുതാത്ത നെഞ്ചിലൊട്ടിച്ചേർ-
ന്നത്രമാത്രം നമ്മൾ വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! 



















(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/396527942167371868/ )

Thursday, June 15, 2017

#IntheShadeofFallenChinar

ഉണങ്ങിവീണ മരങ്ങളുടെ ചില്ലയിൽ
മഷിതേച്ച മുഖങ്ങൾ കൊണ്ട്,
മറന്നുപോകാത്തൊരു വികാരമെഴുതിവയ്ക്കുക.

കോറിയും കരണ്ടും
സ്വാതന്ത്ര്യം കെടുമ്പോൾ,
വരച്ച വിരലുകളിൽ നോക്കിയും
തോളിലെ സംഗീതംകൊണ്ടു മനുഷ്യരെക്കണ്ടും,
ചുവന്ന ഇലകളുടെ തണലിലുറങ്ങുന്ന
ഖബറുകളിൽ ചുംബിച്ചും,
ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യരായ്
താഴ്വരയിൽ
ഒറ്റക്കൂടാരങ്ങൾ തീർക്കുക.

വായ കെട്ടിയും
വിരലുമുറിച്ചും
'ചിലരായി മാത്രം' നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ,
മുറിഞ്ഞതുകൊണ്ടു വരച്ചും
കെട്ടിയടച്ചതുകൊണ്ടു പാടിയും
'പലരായി' നിങ്ങൾ
സ്വാതന്ത്ര്യമെഴുതുക...