Friday, July 6, 2018

എന്താ അല്ലേ!

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന്: Here)
നിന്റെ പറമ്പിൽ
നേരമൊരു കുളംകുത്തുന്നു.
നിറയെ വെള്ളമുള്ള
അതിന്റെ കരയിലിരുന്ന് നീ
മേനികുറഞ്ഞ രണ്ട് കല്ലുകളെടുത്ത്
കുളത്തിലേക്കിടുന്നു.
താളത്തിലൊഴുകി ഭാരമില്ലാതായ
ആ കല്ലുകൾ,
വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടന്ന്
അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഉമ്മവയ്ക്കുന്നു.
ആ ഉമ്മത്തണുപ്പുറഞ്ഞ്,
ആ കരയിൽ,
ഒരുമഴ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നു.
മഴയ്ക്ക്
എരിവും പുളിയുമിടാൻ
കുറേശ്ശേ കാറ്റുമൂതുന്നു.
കാറ്റിന്റെ കനത്തിൽ,
കരയിലെ അയയിൽ
ഉണങ്ങാൻ കിടന്ന
ഒരുകഷ്ണം അഭിമാനത്തുണി പറന്ന്
ആരുടെയൊക്കെയോ എളിയിൽ* കയറുന്നു.
അപ്പൊഴും
കല്ലുകൾ
നന്നേ ഭാരം കുറഞ്ഞ്
വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകിനടക്കുന്നു.
ഇതുകണ്ട്,
കാറ്റടിച്ചു മുറുക്കംവിട്ട
എളികളിൽ നിന്ന് തുണിപറിച്ചൊരു കൂട്ടർ,
അതിനെ അലക്കി വെളുപ്പിക്കാൻ
നിന്റെ കുളത്തിലേക്കിറങ്ങുന്നു.
മേനിയില്ലാത്ത നിന്റെ രണ്ടുകല്ലുകളെ
അവർ,
മേനിയുള്ള തുണികൊണ്ട്
മൂടിപ്പിടിക്കുന്നു.
പാവം കല്ലുകൾ,
വിശക്കുന്ന മീനുകൾക്ക്
കൊത്തിയെടുക്കാൻ പാകത്തിൽ
തുണിക്കഷ്ണത്തിനടിയിൽ
ശ്വാസം മുട്ടിച്ചാകുന്നു.
അങ്ങനെ,
കുളത്തിൽച്ചാടി
'ശുദ്ധിവരുത്തിയ' തുണികൾ,
അയകളിൽ നിന്ന്
കൊടികളിലേയ്ക്ക്
യാത്ര ചെയ്യുന്നു.

ശ്വാസംമുട്ടിച്ചത്ത
കല്ലുകളിലടിച്ചു നനച്ച്,
എത്ര തുണികളാണ് 
നമ്മൾ ഇങ്ങനെ
ചരിത്രമാക്കിയിരിക്കുന്നത്!

(*അരക്കെട്ട്)

Tuesday, June 19, 2018

കുഞ്ഞോൾ

പുറത്തെടുക്കുമ്പോൾ,
പിറക്കാനിടമില്ലാത്തവൾ കുത്തിവരച്ച
കടലാസ്സിടക്കിടെ തൂങ്ങിമരിക്കുന്ന
ഉറക്കച്ചടവുകളെക്കുറിച്ചാണ്…

ഏതോ കുളിമുറിയിൽ
പച്ചപ്പായൽ വഴുക്കുന്ന തറയിൽ
രൂപം പോലുമില്ലാതെ
ചോരത്തുള്ളികളായവളെക്കുറിച്ചാണ്,
ഉറയ്ക്കും മുൻപേ ഒലിച്ചുപോയ
സ്നേഹകുടുക്കയെ കുറിച്ചാണ്,
അമ്മ കഴുകിക്കളഞ്ഞവളെക്കുറിച്ചാണ്...

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : Here)

Wednesday, June 13, 2018

പുരുഷൻ പിറുപിറുക്കുന്നു

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : Here)

ഈ ഇരുട്ടിൽ
പിന്നാലേ നടക്കുന്ന പാവാടക്കാരീ,
നിന്റെ പൂപ്പാത്രത്തിലെ സുഗന്ധം കൊണ്ട്
അടിച്ചുതളിക്കാവുന്ന അഴുക്കല്ല
എന്നിലുള്ളത്.
കഴിഞ്ഞുപോയ നിമിഷത്തിൽ
കൊമ്പുകോർക്കപ്പെട്ട കലമാനിനെപ്പോലെ
കലുഷിതമാണ് എന്റെ ദേഹം.
ഞാൻ
അവളുടെ കൈകളിൽ
എന്നോ കൊടുത്തയക്കപ്പെട്ട
ഒരു വസന്തമാണ്.

വേനലൊച്ചകളെ ഭയപ്പെട്ട്
എന്നെ മേലങ്കിയാക്കി
എനിക്കുള്ളിലെവിടെയോ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്നൊരു പുരുഷനുണ്ട്,
വസന്തം മണത്തുകൊണ്ടവളെ
അകലത്തിരുന്ന്
ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന ഒരുവൻ.
പ്രണയത്തെ വിചിത്രമായി
നിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരുവൻ.
യൗവ്വനം കൊത്തിവലിച്ച്
പെണ്ണിന്റെ ചുണ്ടിലെ കവിതയാകുന്നവൻ.

ഓർമ്മയുടെ ശിഖരത്തിരുന്ന്
മറവിയുടെ മഴ കൊള്ളുമ്പോഴൊക്കെ
മുറിഞ്ഞുവീഴുന്ന ഹൃദയം കൊത്തിപ്പെറുക്കുന്ന
നിന്റെ മൗനം,
എന്റെ കാതുകളിൽ
വന്നു പോകാറുണ്ട്.
വരണ്ട്, ഞാനെന്നിലേക്കു
ചുരുണ്ടു കൂടുമ്പോൾ,
വഴിമാറിപ്പോയ മഞ്ഞുകാലം പോലും
പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട്
ഉച്ചവെയിലുകൊള്ളുന്ന തിരക്കിലാണ്.

തനിച്ചിരുന്ന് വിശക്കുമ്പോഴൊക്കെ
തുരുമ്പു പിടിച്ചൊരു പാത്രത്തിലേക്ക്
ഞാനെന്നെ വിളമ്പിവയ്ക്കുന്നു.
പഴങ്കഥയുടെ തണുപ്പ് രുചിച്ച്
നിന്നെ, ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഒളിച്ചുകടത്തുന്നു.
ശൂന്യതയുടെ മൂർച്ഛയിലങ്ങനെ
എത്രവട്ടം,
നമ്മൾ ചുംബിച്ചു മുറിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!

Friday, March 30, 2018

മേരിയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ

മേരീ,
ലോകത്തിന്റെ പാപം പേറിയവൻ
നിന്റെ മടിയിൽ മരിച്ചുകിടന്നിട്ടുണ്ട്.
പെറ്റവയറിന്റെ ചുളിവുകളോട് ചേർത്ത്
അന്നേരമവനെ നീ
നാഥനെന്നുമാത്രം വിളിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം.
മുറിവിലെ ചോരയിൽനിന്നവന്റെ കൈയ്യെടുത്ത്
മതിവരുവോളം ചുംബിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം.
നീ തലോടിയ തണുത്ത ദേഹത്തവൻ
മൂന്നുനാളിനു മുൻപേ, ഒരുവട്ടം
ഉയർത്തിട്ടുണ്ടാവണം.
തരിശുകിടക്കുന്ന പലനെഞ്ചിലും 
പിഞ്ചുകാലുകൊണ്ട്
തച്ചന്റെ വീട്ടിലെ
ഒരു മേശയെങ്കിലും
മറിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടാവണം.

Thursday, March 8, 2018

കവിതയില്ലാത്ത രണ്ടുചിന്തകൾ.

-വന്ധ്യത-

നമ്മുടെ കഴിവിൽ
മറ്റുള്ളവർക്ക് വിശ്വാസമില്ലാതാവുന്നതും
അതുതന്നെ.

-പാദസേവ-

അടുക്കളവരാന്തയിൽ നിന്ന് ഇറയത്തേക്ക്
അമ്മയുടെ ചുമലിൽ
അച്ഛന്റെ ചെരുപ്പ്.