Friday, May 30, 2014

ഭ്രമിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചവൾക്ക്

എന്റെ മാധവിക്കുട്ടീ,

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കഥയുണ്ടെന്നും ഒരു കടലിരമ്പുന്നുണ്ടെന്നും എനിക്ക് തോന്നാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് അഞ്ചു വർഷമാകുന്നു. മഴയിൽ കുതിർന്ന ചെമ്പകത്തിന്റെ രണ്ടു ശിഖരങ്ങളായിരുന്നു നീയും അവളും. ഇലകൊഴിഞ്ഞ ആ ശിഖരങ്ങൾപോലെ, പുറമേ ചെമ്പിച്ച പ്രണയത്തിന്റെ നീരുറവകൾ. അവ മറ്റൊരു മഴയായി പാതിരാവിലിപ്പൊഴും പെയ്യുന്നു. ആ മഴ മണ്ണിലുണ്ടാക്കുന്ന ഗന്ധത്തിന് പൂമ്പാറ്റയുടെ ചിറകിന്റെ മൃദുത്വമാണെന്നു തോന്നുന്നു, നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് പോലെ. ചില നിമിഷങ്ങളിൽ പരാജയപ്പെട്ട പെണ്ണിനെപ്പോലെ അവളും സംസാരിച്ചു. പ്രണയത്തെ താലോലിച്ച്  ശരീരത്തെ ശ്വാസംമുട്ടിക്കാതിരുന്നവർ മണ്ണിലുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ..
അവളുടെ കണ്ണിലും നിന്റെ വാക്കിലും ഒരേ ഭീതിയുടെ ചവർപ്പ് തിരയടിക്കുന്നെന്നു തോന്നി. സ്നേഹിച്ചു പരാജയപ്പെട്ടവളുടെ, ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടവളുടെ, വളച്ചൊടിക്കപ്പെട്ടവളുടെ- നിസ്സംഗമായ ഭീതി ഇപ്പോഴും അവളുടെ ചുറ്റും വലയം തീർത്തിരിക്കുന്നു. നിന്റെ നിഴലെന്നപോലെ..