Monday, August 10, 2015

*പൊഞ്ഞാർ.

കാവും കടമ്പും പുഞ്ചയുമില്ലാതെ
ഇനിയെത്ര രാത്രികൾ
പിറന്നു മരിക്കണം?
പാവം പെണ്ണിന്റെ
പതിരു തിരിക്കുവാൻ,
കാലം കടമിട്ട
കറുത്തകുപ്പായക്കാരി ഞാൻ.
ഒഴുകുവാനൊരു ചാലുമില്ലാതെ
ഈ മഴയുരുകുന്നു,
മാനം മറന്ന ഇരുണ്ട മേഘങ്ങളേ.
കണ്ണുകലങ്ങി,
നെഞ്ചുതകർന്ന്,
ഒരു പാതിരാക്കോലം
പതിയെപ്പിറക്കുന്നു.
നഗരം ചേർന്നതു
മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ,
ഒരു നിശാശലഭത്തെ
തേടി നടക്കുന്നു.
നിന്റെ കണ്ണിലവൾ,
അരികുപൊട്ടിയ
വഴിയോരം തണുപ്പിക്കാ-
രിച്ചിറങ്ങുന്ന
ശീതക്കാറ്റിന്റെ
മൂളലായ് മാറുന്നു.
ഒരുദിനമൊടുങ്ങുന്നു,
പകർന്നാട്ടമിണചേർന്ന
സന്ധ്യകൾ പിറക്കുന്നു.
നഗരവധു,
അടഞ്ഞ നെഞ്ചിന്റെ
ഇരുട്ടറയിലിരുന്ന്,
വിശപ്പുകെടുത്തുവാൻ
പാതിരയുണ്ണുന്നു.
ഉരുളയിലൊരു ചോദ്യമപ്പൊഴു-
മൊളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഇരുട്ടിലും
കണ്ണുകീറിയ ദൈവമെന്തേ
മഴതരാതെങ്ങോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു?

(*ഗൃഹാതുരത)
(കടപ്പാട് : ട്വിറ്റെറിൽ 'പൊഞ്ഞാർ' എന്ന പേരിൽ സജീവമായിരിക്കുന്ന പേരറിയാത്ത സുഹൃത്തിനോട്‌ )

No comments:

Post a Comment

Your comments here