Friday, August 21, 2015

രാത്രികൾക്കു മുറിവേൽക്കുമ്പോൾ.

നിന്നെയോർക്കുമ്പോൾ
ഞാനുമീ രാത്രിയും
ഒരു അന്തിവായനയുടെ
അവസാനതാളിലൂടൊഴുകി-
പ്പരക്കുന്ന വിരലുകൾ മാത്രം.
മഴ കൊണ്ട മടുപ്പിൽ,
കള്ളിമുണ്ടു മുട്ടേറ്റി
ചിറയ്ക്കരികിലിരുന്നോർമ്മകൾ
കൈകഴുകുമ്പോൾ,
മുറിവുകളിലെ ചോരയ്ക്ക്
ചെളിമണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.
മഴകൾ മരിച്ചെന്നും,
കണ്ണീരെടുത്ത കരിമേഘങ്ങളവരെ
കൊന്നെന്നും,
അന്തിത്തിരിയിടുന്ന നാഗക്കാവിലെ

യക്ഷിപ്പന പാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
ഉന്മാദത്തിന്റെ ആ വരികളും മൂളി,
അവിരാമമൊരാലിംഗനം പോലെ പകലുകൾ,
എന്റെ രാവോടിണ ചേർന്നു
വിശുദ്ധമായ ഋതുക്കൾ പിറക്കവേ,
ഓരോ രാത്രിയും നീയെടുത്തു പോകുന്ന
നിശ്വാസങ്ങൾക്കൊപ്പം
ഏതോ സങ്കടത്തിന്റെ പ്രണയമുറങ്ങുന്ന
ആലിലച്ചുണ്ടുകൊണ്ട്
കരയാനാകാതെ നാം വീണ്ടും ചുംബിച്ചുവെങ്കിൽ,
അറുക്കപ്പെടാത്ത ആദി മുറിവിന്റെ ആറാം വിരലുകൾ
പിന്നെയും പിറന്നെങ്കിൽ..

2 comments:

  1. മുറിവേറ്റ രാത്രിയുടെ ചോരയ്ക്ക്‌ ചെളിമണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.


    നല്ല സങ്കൽപം.

    ആശംസോൾ!!!!!

    ReplyDelete
    Replies
    1. നന്ദി സുഹൃത്തേ.. :)

      Delete

Your comments here