Sunday, August 23, 2015

വിതയും കൊയ്ത്തും.

നാം നടന്നു തീർത്ത
രണ്ടു ദൂരങ്ങളുണ്ട്.
പിറവി കൊടുത്തും
പിറന്നതിനെ
പോറ്റിയും,
ചിരിച്ചു കൊണ്ടു
കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ,
മുഖം മുറിഞ്ഞ
കഥ പറയാനില്ലെന്ന 
മുന്നറിയിപ്പുമായ്,
കടന്നു പോയ വഴികളോട്
കാത്തിരിക്കു എന്നു
പറയാതിരുന്ന,
മറവിയെന്ന
മൂന്നാണിയിൽ കുരുങ്ങിവീണ,
സ്നേഹത്തിന്റെ രണ്ടു ദൂരങ്ങൾ.
ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന ചുവന്ന
ചുണ്ടിൻ വേരുകളിൽ,
പഴകിയ വഞ്ചനയിൽ
പൊതിഞ്ഞു കൊടുക്കപ്പെടുന്ന
പുതിയ വീഞ്ഞുകൾ.
ആ നിലത്ത്
വിളതേടി നിൽക്കുമ്പോൾ
നമുക്കു  മടുപ്പാൽ
കാലുകുഴയുന്നോ?
വിതച്ചതു കൊയ്ത്
വിവശരാകുന്നോ?

No comments:

Post a Comment

Your comments here