Monday, September 28, 2015

നമ്മിലേയ്ക്കൊരു മരം.

നമ്മുടെ പ്രണയത്തെ,
കടൽത്തീരത്തു
കവിതപോലെ പെയ്യുന്ന
വേനലിനോടും,

മൗനത്തിനു
തണലു കൊടുക്കുന്ന
അക്കേഷ്യ മരങ്ങളോടും, 
മെയ്‌മാസം കൊണ്ടു ചുവക്കുന്ന
ആകാശത്തോടുമാണു
ഞാനുപമിക്കുക.

പിന്നെ നിന്നെ,
ചരിഞ്ഞു പെയ്യുന്ന 
ചാറ്റൽ മഴയോടും,
കണ്ണു കൊണ്ടു
കുടകൾ പങ്കിട്ട
മിന്നലിനോടും,
മനസ്സിൽ മധുരം പകുത്ത
ക്ലാസ് മുറികളോടും,
ഓർമ്മകൾ കൊണ്ടു
വർഷങ്ങളെപ്പിടിച്ചണയ്ക്കുന്ന
നിശബ്ദതയോടും,
നീലാകാശത്ത-
തിലേറെ നീലിച്ചുകിടക്കുന്ന
ചില മുറിവുകളോടും,
കണ്ണീരില്ലാതെ കരയുന്ന
ഋതുക്കളോടും,
അങ്ങിനെയങ്ങിനെ
പേരറിയാത്ത പലതിനോടും
ഞാനുപമിക്കുന്നു.

ഇന്ന്,
ഈറനേറ്റെന്റെ
നെറുകയിലേയ്ക്കു
ഹൃദയം കൊണ്ടൊരു
നേർരേഖ തെളിയുമ്പോൾ,
പ്രണയത്തിന്റെ വേനലുരുക്കി
മഴകൊണ്ട നിന്റെ പെണ്ണ്,
നിന്റെ നിശബ്ദതയിലൂടെ നടന്നു
നിന്റെ പുഞ്ചിരികളിലെവിടെയോ,
ആത്മാവിലെ ഉപ്പുപരൽ കൊണ്ടു നാം
നീറിയെഴുതിയ കുഞ്ഞുസ്വപ്നങ്ങളുടെ
സുമംഗലിയായിരിക്കുന്നു.
വേനൽ പോലെ നാം
തീവ്രമായി പ്രണയിക്കുന്നു!

No comments:

Post a Comment

Your comments here