Wednesday, September 16, 2015

കുടചൂടുന്നവർ.

ചിരിച്ചും ചിരിക്കാതെയും
ഓരോ ഇതൾ കൊഴിയുമ്പോഴും,
തൊടിയിൽ മാവുകൾ മുറിയുന്നതും,
പിടഞ്ഞുകൊണ്ടു ശിഖരങ്ങൾ
മരണത്തിലേക്കു മറിഞ്ഞുവീണ
ചിതകളെന്റെ ഓർമ്മപ്പരപ്പിൽ
പാതി നീറുന്നതും,
നമുക്കകലെ നമ്മൾ തന്നെ
കുടപിടിച്ചു കണ്ണീർമഴ നനയുന്നതും,
ഈ രാത്രിയിൽ 
നീയറിയുന്നുവോ?

ഇനി നിന്നെയോർത്തു
കരയുവാനല്ലാതെ
ഒന്നിനുമാവാതെ
ഓരോ നെഞ്ചിടിപ്പും
നിശബ്ദമാവുന്നതും,
നിശ്വാസങ്ങളുടെ
പടിപ്പുരയിറങ്ങി
നിനക്കു പിന്നാലേ
നിഴലുകൾ നടക്കുന്നതും,
നിലാവു പോലും
നീറിയുരുകുന്നതും
നീയറിയുന്നുവോ?

പൊട്ടിയ മനസ്സിനെ

പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചുകൊണ്ടു,
നക്ഷത്രങ്ങളില്ലാത്തൊരീയാകാശത്തു
നോക്കിയിരിക്കുന്നെന്റെ
കണ്ണുകളിലിനിയേതു
നക്ഷത്രമാണു നീയാവുകയെന്നും
നീയറിയുന്നുവോ?

നിലവിളികൾക്കിടയിൽ

നീയിപ്പോൾ
തണുത്തുടഞ്ഞ്
നിലവിളക്കിനു താഴെ
പച്ചയിലയിൽ
പാതിമയക്കത്തിലാവും.
സാരിചുറ്റി, പൊട്ടുവച്ച് 
ഉറക്കത്തിലും,
അരുമകൾക്കമ്മയുടെ
ചൂടുപകുത്തോർമ്മകളുടെ
പെരുമഴക്കാലം തന്നു
കുടചൂടാതെ
പെണ്ണേ, നീയിതെങ്ങോട്ടാണ്?

2 comments:

Your comments here