Saturday, March 5, 2016

മങ്ങിയതെങ്കിലും മായാത്തത്.

കാരയിൽ തൂങ്ങിമരിച്ച
വേപ്പിന്റെ ആത്മശാന്തിക്കും
തെങ്ങുവച്ചു!
വേനൽ വന്നു പൊള്ളിച്ച
നാവുകൊണ്ട്
തറയപ്പോൾ
വെട്ടിയ മഴുവിനെ പ്രാകി.
വെറുപ്പ്‌,
മരിച്ചുപോയ
മരങ്ങളിലേയ്ക്കു ചാഞ്ഞനാൾ,
ഒരുത്തിക്ക്,
അകാല മരണമടഞ്ഞ
മൂവണ്ടാനെ മാത്രമോർമ്മവന്നു.
പാതി കത്തിയ അവന്റെ ചിതയും
പിന്നിലെരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ മണവും
തീകെടുത്താൻ കരഞ്ഞ
ഊഞ്ഞാലാട്ടങ്ങളും
ബാക്കിനിൽക്കുന്ന
തായ് വേരും,
അറുതിയില്ലാതെ പെയ്ത
ഏതോ മഴ വീണു പൊള്ളിയ
പേരില്ലാത്തൊരു ജീവിയായ്
അവളെ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഉപ്പുകാറ്റുകൾ
വീശാത്ത കരയിൽ
മഞ്ഞിച്ച മുഖങ്ങൾക്കും
തണുക്കുന്നുണ്ടാവണം,
ഓർമ്മകൾക്ക്
പുറംതിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന
മനുഷ്യരുണ്ടിവിടെ!

ഞാൻ എന്റെ മറവികളുടെ പടി കേറുന്നു,
തോന്നലുകൾ,
പകലും രാത്രിയുമായി
മജ്ജയും വെള്ളവും
മുറുക്കിത്തുപ്പുന്നു,
തുമ്പികൾ ആ വഴിയിൽ
ആത്മാവുതേടി,
നഗരത്തിലെ മുഷിഞ്ഞ കവാടത്തിൽ
തവിട്ടു പൂക്കളിലിരുന്നു
തേൻ കുടിക്കുന്നു.
വഴിതെറ്റിയ ഏതോ വരുത്തൻ
വിരുന്നുണ്ണാനിടമില്ലാതെ
വേച്ചു പോകുന്നു,
സന്ധ്യക്കു പോലും
നട്ടുച്ചയുടെ വിയർപ്പുമണം,
ഞാനിതാ
ഭൂമിക്കും ആകാശത്തിനുമിടയിലെ കിടങ്ങ്
മുറിച്ചുകടക്കുന്നു,
അവിടേയും
ആരോ കരഞ്ഞുപോകുന്ന
വിശപ്പുമണം,
പല്ലിനിടയിൽ കുടുങ്ങിയ ഈർക്കിലി പോലെ
പാവം വിശപ്പ്‌!

No comments:

Post a Comment

Your comments here