Friday, March 4, 2016

ശില്പിയില്ലാത്ത നിന്റെ നഗരം.

 

ഒന്നിനോടൊന്ന്
ഒറ്റയാകുന്ന പല നിമിഷങ്ങൾ,
ഓരോ പൂവും വാടിയല്ല കൊഴിയുന്നത്‌!

പൂക്കാത്ത കടലാസ്സു ചെടികളെക്കൊണ്ട്
അത്തറുകച്ചവടക്കാരന്റെ ഹൃദയം തണുത്ത രാത്രിയും,
എന്റെ ചുമരിൽ
ഗൗളി ചിലച്ചിരുന്നു.
നട്ടുപിടിക്കാത്ത
വഴിയോരസ്വപ്നങ്ങളുടെ
കച്ചവടം നിർത്തി,
അയാൾ,
അന്നാണ്,
ചുവപ്പുനിറമുള്ള ഭാണ്ഡവും കൊണ്ട്
തീവണ്ടിപ്പാളത്തിലൂടെ നടന്നു പോയത്,
രാത്രിയിൽ എല്ലാ മണങ്ങളും
ആകാശത്തെ,
ഒരുമിച്ച് ഉന്മാദമാക്കിയത്.
മരുഭൂമിയിൽ
മണമുള്ള നിഴലുകൾ തേടി
ഒരു ദീർഘയാത്ര!

ഒരു ദിവസം
നിന്റെ ഉള്ളംകയ്യിലും
അത്തറു മണക്കും,
വറ്റിയ പുഴ
വന്യമായൊഴുകുന്ന
സ്വപ്‌നങ്ങൾ കാണും,
നീ ആകാശത്തേക്കു നടക്കും.
പകൽനോട്ടങ്ങളെ പരിഹസ്സിച്ച്
ആ *നിഴൽനഗരം നിന്നെ തിരികെ വിളിക്കും,
ബുദ്ധനെ ചുംബിച്ചു നിനക്കു നിന്റെ പ്രാന്തുകളിലേയ്ക്കു തിരിഞ്ഞു നടക്കാം!

തീവണ്ടിയാത്രകൾ,
തനിച്ച്,
തെരുവിനെയോർത്ത്,
എങ്കിലും
അവന്റെ വിരലകലം
വലയംചെയ്ത വിരിപ്പിനുള്ളിൽ
ചങ്ങലവലിയ്ക്കാതെയുള്ള ഉറക്കങ്ങൾ,
പാതിയുമുണർന്നവ!

എനിക്കു തിരികെ പോണം,
വെയിൽ കനക്കുംമുൻപേ
വിയർത്തൊലിക്കാൻ,
ആ കല്ലുകാടിന്റെ ഓർമ്മകളിലേയ്ക്ക്,
എന്നെ മാത്രം ചുംബിച്ചുകൊണ്ട്
ഒരു തീവണ്ടിയാത്ര...
അത്തറുമണക്കുന്ന ഒരു ദീർഘയാത്ര!

(*ഹൈദരാബാദ്)

No comments:

Post a Comment

Your comments here