Wednesday, March 2, 2016

ഇതു മരണം!

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/arylmitchell/art-i-love/ )

ഓർമ്മകൾ ഉഴുതുമറിച്ച മാറിടം പോലെ
വിവർണ്ണമാകുന്നതെന്തുണ്ട്?

ചില വേളകളിൽ
മുഖമില്ലാതായി,
മരണംകൊണ്ടു മാത്രം
വിഷാദത്തിന്റെ നോവുകൾക്കു 

ചിതയൊരുക്കി,
സ്വയമൊരുങ്ങി,
മരിച്ചു ശയിച്ചാലോ?
അല്ലെങ്കിൽ,
ഈ മൂകതയിൽ
ചുംബിച്ചു പടർന്ന്,
പാമ്പിണ ചേർന്നു വിഷം തൂവിയ
പച്ചിലയിൽ പിറന്ന
ഒടുവിലെ നാമ്പുപോലെ

കരിഞ്ഞാലോ?

ചുണ്ടിൽ,
നഖപ്പാടുകൊണ്ടേറ്റ മുറിവിൽ,
നനവു കണ്ടെടുക്കാനിനി
കാലം തിരിച്ചുനടക്കുന്ന വഴിയിൽ,
നിന്റെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ,
എന്റെ സ്മാരകം
പഴകി മറന്ന ഗന്ധമായ്
ശേഷിച്ചേക്കാവുന്ന

നോട്ടത്തിൽ പോലും
നാമിനി കണ്ടുപോകരുത്!


നിന്റെ വള്ളികൾ
ഇരുട്ടിലേക്കോടിയൊളിക്കുന്ന
മരണ നിമിഷത്തിലും,
കണ്ണീരു തൂവാതെ,
ചെറിമരം പോലെ,
ചുവന്നു തുടുത്ത്,
ഹൃദയം നീലിച്ച്,
ഞാനിനി
പകപോക്കാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കട്ടെ!


നാം  
പരസ്പരം വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാതെ  
വിട്ട നിമിഷങ്ങൾ,
നിറമില്ലാത്ത കടുംകെട്ടുകൾ കൊണ്ടെന്നെ
ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു,
കവിത വിയർത്തുകൊണ്ട്
കാമുകനെ ഓർത്തു വയ്ക്കുന്നു ഞാൻ!

No comments:

Post a Comment

Your comments here