Friday, March 25, 2016

വെള്ളി മരങ്ങൾ.

വിശപ്പു കൊറിക്കുവാൻ
പാടത്തു വന്ന പറവകളേ,
അവന്റെ
വേദന ചുരത്തുന്ന മുറിവുകളിൽ
കതിരു കൊത്തി നിങ്ങൾ
കാറ്റു കൊടുത്താലും.
അമ്മ കരയുന്നു,
മരം ചുമക്കുന്ന മകനോട്
ഭാരത്തിന്റെ പങ്കു ചോദിക്കുന്നു.
മുള്ളേറിയ മനസ്സിൽ
എനിക്കു വേണ്ടി കരഞ്ഞവൻ
മുൾക്കിരീടം ചൂടിയ രാജാവാകുന്നു.
വേദന കൂടുകൂട്ടുന്ന മലമുകളിൽ
വേനലിന്റെ അത്തിപ്പഴങ്ങൾ
മുപ്പതുവെള്ളിയെ പൊറുത്ത്
ഭൂമിയുടെ നെറുകയിൽ ചുംബിക്കുന്നു.
അവൻ
അവനേറിയ മരം കൊണ്ട്
എനിക്കു തണലാകുന്നു..

No comments:

Post a Comment

Your comments here