Sunday, March 6, 2016

വേടനും തുമ്പിയും.

ഈ ഇരുട്ട്
ചിലപ്പോഴൊരു പുഴയാകാം,
ചിലപ്പോഴൊരു വേടനും
തുറന്നു വിട്ട കിളിയെ ഓർക്കുന്ന വേടൻ.
 
വാക്കുകൾ
പതുങ്ങി വരുന്നു,
നീയില്ലാത്ത
വിരസമായ വൈകുന്നേരങ്ങളെ
അതിലേറെ വിരസമായ തോന്നലുകൾ കൊണ്ട്
കീറിമുറിക്കുന്നു,
ഞാൻ നിഴലാകുന്നു,
നിറംകെട്ടുപോയ നീലപ്പാവാടകളുടെ
പഴകിമുറുത്തു കരിമ്പേൻ കേറിയ കറുത്ത നിഴൽ!

നിഴലിനു നീലനിറം വേണമായിരുന്നു,
മാദകമായ മെഴുകുതിരി തലപ്പിലൂടെ കാണുന്ന കരിം നീല,
രാത്രിക്കു മഞ്ഞയും,
ഉമ്മവെച്ചുമുറുകിയ കവിളുകളുടെ വിവർണ്ണമായ മഞ്ഞ,
നീല നിഴൽ
പലനിറമുള്ള പകലിന്റെ നാടമുറിച്ച്,
പാത്തു പാത്ത്
രാത്രിമഞ്ഞകളെ പ്രാപിക്കുന്നത്
തെരുവോരത്തിരുന്നൊരു തുമ്പി സ്വപ്നംകാണുന്നുണ്ടാവണം,
വേടൻ അതിനെയാവണം
അമ്പെയ്തു കൊന്നത്,
പകരം ചിറകിൽ കെട്ടുകെട്ടിയ കിളിയെ
തുറന്നു വിട്ടതും!

No comments:

Post a Comment

Your comments here