Tuesday, March 22, 2016

ഒരു വഴിയായി.

തിരക്കിട്ടു നടക്കുന്ന മനുഷ്യരുള്ള ഒരു വഴി,
തവിട്ടു നിറമുള്ള മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ
ഇരുവശങ്ങളിലായി
ചാഞ്ഞ ഓർമ്മകൾ,
ചില കാലങ്ങൾ
എത്രപെട്ടന്നാണ് തിരിച്ചെത്തുന്നത്?
വെറുപ്പിന്റെ നിറമെഴുതുന്നത്?

വേനലിൽ
നിനക്കു വെയിലിന്റെ നിറമാണ്,
എന്റെ നിശബ്ദതയ്ക്ക്
പൊടിമണവും.
നമുക്കിടയിലെ ദൂരം
വിരലുകൊണ്ടളക്കുന്ന
കാലത്ത്,
മഞ്ഞിച്ചു തുപ്പുന്ന
ഒരു നിയോൺ വിളക്കിനു താഴെ
നമുക്ക് പറക്കാം,
കാടില്ലാത്ത
പക്ഷികളെപ്പോലെ!

എന്തിനാണ് നീ
വെയിലിൽ വരുന്നത്?
നിനക്ക് മഴയത്തു വന്നൂടേ?
കുടമറയില്ലാത്ത എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നൂടേ?
ആവിപറക്കുന്ന
ചുണ്ടുകളിൽ മുത്തി
ഒരു കപ്പ്
കാപ്പി കുടിച്ചൂടേ?

വേണ്ടാത്ത തോന്നലുകളിൽ
വീണ്ടും
നമ്മൾ ഉരുണ്ടു വീഴുന്നു,
ഒരു തുറന്ന കത്തെഴുതുന്നു,
ഓടയിൽ നിന്ന് തിരികെയെത്തിയ
വൃത്തികെട്ട ഭൂതത്തെക്കുറിച്ച്,
കഴുത്തു ഞെരിച്ചുകൊന്ന
ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
നഗരത്തിലൂടെ നടന്നു പോയ
പേരറിയാത്ത മുഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്,
ഓരോ നോട്ടത്തിലും
അവർ പ്രാപിച്ചപ്പോൾ

കൊഴിഞ്ഞു വീണ ഇലകളെക്കുറിച്ച്,
അവരോടു തോന്നിയ വെറുപ്പിനെക്കുറിച്ച്..

ചിലകാലങ്ങൾ
എത്രപെട്ടന്നാണ്‌ തിരിച്ചെത്തുന്നത്,
ഇരുട്ട് നെഞ്ചിലിരുന്ന്
വെറുപ്പ് പറയുന്നത്?

No comments:

Post a Comment

Your comments here