Friday, July 1, 2016

ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന യൗവ്വനങ്ങൾ പോലെ എന്തോ ഒന്ന്..

വറ്റിപ്പോയ പുഴ
വറുതിയിലെ മഴ
വിരഹം കൊണ്ടുപൂക്കുന്നൊരോർമ്മ
നീ ചിലപ്പോഴൊക്കെ
എന്നെ ആലിംഗനം ചെയ്തു മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന നിശബ്ദത!

ദാഹിക്കുന്ന ധൂർത്തുകൾ
നമുക്കിടയിലിറങ്ങിപ്പോകുന്ന  യൗവ്വനങ്ങൾ പോലെ
ഹൃദയത്തിലേക്കു വരക്കുന്ന ചില കുത്തിവരകൾ.

മുറിവേറ്റു തീക്ഷ്ണമാകുന്ന
സ്നേഹത്തിന്റെ മറുഭാഷ കൊണ്ട്
നീയും ഞാനും നിറമില്ലാത്ത നിഴലുകളാകുന്നു.

നീയൊരുങ്ങുന്ന കാട്,
ഞാനൊളിക്കുന്ന ഉണക്കില വീട്,
മഴച്ചാറ്റലിൽ
ചായ്പിലൊതുങ്ങുന്ന പകൽ
നമുക്ക് നെയ്തുതന്ന
കിന്നാരങ്ങളുടെ കറുത്തപാട്ട്.

ലിപിയില്ലാത്ത നോട്ടങ്ങളുടെ

ചൂടുപകർന്ന നിന്നോട്,
തോണിയില്ലാത്ത കടത്തുകാരനെപ്പോലെ
ഞാൻ വിധേയനായിരുന്നു,
എനിക്കുള്ളിലപ്പോഴും സുഖപ്പെടാതെ പ്രണയം,
നീ കൊണ്ടുവരുന്ന കാറ്റിന് മുല്ലപ്പൂമണം!

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/pin/301881981244556372/)

No comments:

Post a Comment

Your comments here