Wednesday, August 2, 2017

പ്രണയഗീതത്തിന്റെ ഒന്നാം വരി

അലസമായ നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട്
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു കയറിവരിക,
തണുത്ത വിരലുകളാൽ
നരവീണ മരത്തിലൊരു വസന്തം നടുക.


മൊത്തിമധുരിച്ച തെച്ചിപ്പഴങ്ങളി-
ലുമ്മവച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടുത്ത്,
ഋതുമതിയായ ചക്രവാളത്തിൽ
ശലഭങ്ങളായിനി നമ്മൾ അസ്തമിക്കുക.


കയർത്തും കലമ്പിയും
പ്രണയംവിയർക്കുന്ന നേരത്തുമാത്രം
വെയിലുകളുരിഞ്ഞു നടക്കാനിറങ്ങുക.


കരയെവരച്ച കടലാഴം നോക്കി,
ലഹരിയോടെ മാത്രം
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചു മിണ്ടുക.


ഒഴിച്ചുവയ്ക്കുമ്പോളുറഞ്ഞുപോകുന്ന
വാക്കുകളെടുത്ത്,
വേലിക്കമ്പിലെ കോളാമ്പിച്ചെടികൾക്കു
ജീവൻകൊടുക്കുക.


പേരില്ലാത്ത നിറചിരികൾ കൊണ്ട്
മണ്ണുനനയ്ക്കാനൊരു മഴപെയ്യിക്കുക.
കളയും കാടും നനഞ്ഞൊടുവിൽ
അവനവനിൽ തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ,
താളംപിടിക്കുന്ന രാത്രികളെ-

ക്കൊരുത്തങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഹാരങ്ങളാവുക.

സ്നേഹംവരിഞ്ഞുകെട്ടിയ ദിവസങ്ങളെ ചുമലേറ്റി
ഉച്ചയുറക്കത്തിലേയ്ക്കു പലായനം ചെയ്യുമ്പോൾ,
ഒരുവരിയുമെഴുതാത്ത നെഞ്ചിലൊട്ടിച്ചേർ-
ന്നത്രമാത്രം നമ്മൾ വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! 



















(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/396527942167371868/ )

Thursday, June 15, 2017

#IntheShadeofFallenChinar

ഉണങ്ങിവീണ മരങ്ങളുടെ ചില്ലയിൽ
മഷിതേച്ച മുഖങ്ങൾ കൊണ്ട്,
മറന്നുപോകാത്തൊരു വികാരമെഴുതിവയ്ക്കുക.

കോറിയും കരണ്ടും
സ്വാതന്ത്ര്യം കെടുമ്പോൾ,
വരച്ച വിരലുകളിൽ നോക്കിയും
തോളിലെ സംഗീതംകൊണ്ടു മനുഷ്യരെക്കണ്ടും,
ചുവന്ന ഇലകളുടെ തണലിലുറങ്ങുന്ന
ഖബറുകളിൽ ചുംബിച്ചും,
ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യരായ്
താഴ്വരയിൽ
ഒറ്റക്കൂടാരങ്ങൾ തീർക്കുക.

വായ കെട്ടിയും
വിരലുമുറിച്ചും
'ചിലരായി മാത്രം' നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ,
മുറിഞ്ഞതുകൊണ്ടു വരച്ചും
കെട്ടിയടച്ചതുകൊണ്ടു പാടിയും
'പലരായി' നിങ്ങൾ
സ്വാതന്ത്ര്യമെഴുതുക...

Tuesday, June 6, 2017

#മാധവിക്കുട്ടി

ഉരുവങ്ങളുടെ ഇടയിലേയ്ക്ക്
നീയിന്നുമൊഴുകാറുണ്ടോ?
തളർന്നതെങ്കിലും
തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്
അമർത്തിച്ചുംബിക്കുന്നൊരോർമ്മ പോലെ
തുളുമ്പാതെ നിൽക്കുന്നൊരുമഴയുണ്ട്
നീ വിളമ്പിത്തന്ന ഓരോ അത്താഴത്തിലും...

Monday, May 8, 2017

മറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് ചിലകട്ടുറുമ്പുകൾ.

മഞ്ഞുവീഴുന്നത്
മരവിച്ചൊരൊറ്റയടിപ്പാതയിലെ
ഇനിയും മധുരം വിളമ്പുന്ന
നിന്റെ കണ്ണുകളിലൂടെയാകുമ്പോൾ,
മഴയാകാതെ എന്റെ ഓർമ്മകൾ
മടങ്ങിപ്പോകുവതെങ്ങിനെ?
ഹൃദയം വറ്റിപ്പോകുന്ന

ചില വെയിലനക്കങ്ങളിൽ
നാമിനിയും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ,

മരച്ചുവടുകൾ
മറവിയുടുത്ത ചെമ്പകങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറയുമ്പോൾ,
ആകാശത്തുനോക്കി കരഞ്ഞുകൊണ്ടു
നമുക്കൊരു കടലുണ്ടാക്കണം,
പറഞ്ഞുതീരാത്ത രാത്രികളുടെ
മധുരമുള്ള മുറിവുകൾ കൊണ്ടുപായകെട്ടിയൊരു

വഞ്ചിയുണ്ടാക്കണം,
തുഴഞ്ഞുപോകുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക്
മറിഞ്ഞുവീഴാനൊരു മഴക്കാലമെങ്കിലും കരുതിവച്ച്,
മറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് ചിലകട്ടുറുമ്പുകൾ.
വെറുതേ മൗനത്തിലേക്കു തറച്ചുവച്ച്
ഓർമ്മകളുടെ മധുരംകൊണ്ടുകടിക്കുന്ന
ചിലകട്ടുറുമ്പുകൾ.
അവരിപ്പൊഴും എനിക്കുള്ളിൽ
നിന്റെ കാടൊരുക്കുന്നുണ്ട്,
വെയിൽകിതപ്പുകളെ പുതച്ചുകൊണ്ട്
ആകാശംനോക്കാതെ ഞാനിന്നും
നിന്റെ വേരുകളിലേയ്ക്ക്
എന്നെപ്പറിച്ചു നടുന്നു,
നാമിരുപേർ ചേർന്ന്
ഒരുകാടാകുന്നു.
ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട് പൂവിറുത്ത്
ഓരോകിളിയും
നമ്മുടെ നിശബ്ദതയിലേയ്ക്ക്
സ്നേഹത്തിന്റെ എരിവുപകുത്തുവയ്ക്കുന്നു.

(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : http://familyfriendseverythingyouneed.blogspot.in/2013/02/abstract-paintings.html)

Sunday, February 5, 2017

ഒരില നനയുന്നത്.

അകലം മരണമാകുന്നതെങ്ങനെ
ഓർമ്മകളിങ്ങനെ

നിന്റെ ചായ്‌പ്പിൽ
ചുരുണ്ടുകൂടുമ്പോൾ?

വിരലകലങ്ങൾ വഴിയിലുപേക്ഷിച്ച നിറങ്ങൾ
ഹൃദയത്തിലിരുന്നു നിന്നെ വരക്കുമ്പോഴാവണം

സ്നേഹം പനിപോലെയാകുന്നത്,
മഞ്ഞുപൊള്ളിച്ച മരച്ചില്ലയിൽ
മൗനംകൊണ്ടൊരു പക്ഷി ചിലയ്ക്കുന്നത്,
ഞാനുന്മാദിയുടെ പുതപ്പുരിയുന്നത്,
നിറകണ്ണുകൾകൊണ്ടാകാശമതിന്റെ
ചെമ്പരത്തിത്തോപ്പുകൾ നനയ്ക്കുന്നത്,
കലങ്ങിയ കവിത പോലെ യൗവ്വനം
വെള്ളികെട്ടിയെന്റെ മുടിയിഴയിലൂടെ
നിന്നെത്തേടിയിറങ്ങുന്നത്,
പാതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ
പെയ്തുതോരാതെ
ഒരില നനയുന്നത്,
മഴത്തണുപ്പുംമുത്തി പിന്നെയും ചുണ്ടുകൾ
സ്നേഹം സ്നേഹമെന്നാർത്തു കയർക്കുന്നത്,
ആകാശം നീലിക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള
ആ നിമിഷത്തിൽ,
അപ്പോൾ മാത്രമാവണം
നിറങ്ങളില്ലാത്ത ചില സ്വർഗ്ഗങ്ങളിൽ
വസന്തം വരുന്നതും!

 
 (ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/pin/22095854397044436/ )

Thursday, January 12, 2017

പൂ ചൂടുന്നവർ.

പൂ ചൂടുന്നവർ
ആകാശത്തിനും കടലിനുമിടയിലെ
ആലിംഗനമരങ്ങളിൽ
ആത്മാവ് കോർക്കപ്പെട്ടവരാവാം!
(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/pin/535717318151491676/ )