Sunday, February 5, 2017

ഒരില നനയുന്നത്.

അകലം മരണമാകുന്നതെങ്ങനെ
ഓർമ്മകളിങ്ങനെ

നിന്റെ ചായ്‌പ്പിൽ
ചുരുണ്ടുകൂടുമ്പോൾ?

വിരലകലങ്ങൾ വഴിയിലുപേക്ഷിച്ച നിറങ്ങൾ
ഹൃദയത്തിലിരുന്നു നിന്നെ വരക്കുമ്പോഴാവണം

സ്നേഹം പനിപോലെയാകുന്നത്,
മഞ്ഞുപൊള്ളിച്ച മരച്ചില്ലയിൽ
മൗനംകൊണ്ടൊരു പക്ഷി ചിലയ്ക്കുന്നത്,
ഞാനുന്മാദിയുടെ പുതപ്പുരിയുന്നത്,
നിറകണ്ണുകൾകൊണ്ടാകാശമതിന്റെ
ചെമ്പരത്തിത്തോപ്പുകൾ നനയ്ക്കുന്നത്,
കലങ്ങിയ കവിത പോലെ യൗവ്വനം
വെള്ളികെട്ടിയെന്റെ മുടിയിഴയിലൂടെ
നിന്നെത്തേടിയിറങ്ങുന്നത്,
പാതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾക്കുള്ളിൽ
പെയ്തുതോരാതെ
ഒരില നനയുന്നത്,
മഴത്തണുപ്പുംമുത്തി പിന്നെയും ചുണ്ടുകൾ
സ്നേഹം സ്നേഹമെന്നാർത്തു കയർക്കുന്നത്,
ആകാശം നീലിക്കുന്നതിനു മുൻപുള്ള
ആ നിമിഷത്തിൽ,
അപ്പോൾ മാത്രമാവണം
നിറങ്ങളില്ലാത്ത ചില സ്വർഗ്ഗങ്ങളിൽ
വസന്തം വരുന്നതും!

 
 (ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://www.pinterest.com/pin/22095854397044436/ )

No comments:

Post a Comment

Your comments here