Wednesday, August 2, 2017

പ്രണയഗീതത്തിന്റെ ഒന്നാം വരി

അലസമായ നോട്ടങ്ങൾ കൊണ്ട്
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു കയറിവരിക,
തണുത്ത വിരലുകളാൽ
നരവീണ മരത്തിലൊരു വസന്തം നടുക.


മൊത്തിമധുരിച്ച തെച്ചിപ്പഴങ്ങളി-
ലുമ്മവച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുടുത്ത്,
ഋതുമതിയായ ചക്രവാളത്തിൽ
ശലഭങ്ങളായിനി നമ്മൾ അസ്തമിക്കുക.


കയർത്തും കലമ്പിയും
പ്രണയംവിയർക്കുന്ന നേരത്തുമാത്രം
വെയിലുകളുരിഞ്ഞു നടക്കാനിറങ്ങുക.


കരയെവരച്ച കടലാഴം നോക്കി,
ലഹരിയോടെ മാത്രം
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചു മിണ്ടുക.


ഒഴിച്ചുവയ്ക്കുമ്പോളുറഞ്ഞുപോകുന്ന
വാക്കുകളെടുത്ത്,
വേലിക്കമ്പിലെ കോളാമ്പിച്ചെടികൾക്കു
ജീവൻകൊടുക്കുക.


പേരില്ലാത്ത നിറചിരികൾ കൊണ്ട്
മണ്ണുനനയ്ക്കാനൊരു മഴപെയ്യിക്കുക.
കളയും കാടും നനഞ്ഞൊടുവിൽ
അവനവനിൽ തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ,
താളംപിടിക്കുന്ന രാത്രികളെ-

ക്കൊരുത്തങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഹാരങ്ങളാവുക.

സ്നേഹംവരിഞ്ഞുകെട്ടിയ ദിവസങ്ങളെ ചുമലേറ്റി
ഉച്ചയുറക്കത്തിലേയ്ക്കു പലായനം ചെയ്യുമ്പോൾ,
ഒരുവരിയുമെഴുതാത്ത നെഞ്ചിലൊട്ടിച്ചേർ-
ന്നത്രമാത്രം നമ്മൾ വെളിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു! 



















(ചിത്രം ഇവിടെ നിന്ന് : https://in.pinterest.com/pin/396527942167371868/ )