Wednesday, September 20, 2017

വേനലാണൊടുക്കം.

കലാകൗമുദിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച കവിത
നിനക്കറിയാമോ,
തണലുകളുടെ അവസാനം
തരിമ്പുപോലും ദയയില്ലാത്തൊരു
വേനലൊളിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്?
നനഞ്ഞ മഴക്കും
ഓർമ്മകൾ പെയ്ത കടലിനുമിടയിൽ
നീയോ ഞാനോ മുങ്ങിമരിക്കുന്നെന്ന്?
തണുത്തുറഞ്ഞ റസ്സായികൾക്കപ്പുറവും
വിയർപ്പുമണമുള്ള കഥകൾ
വെയിലുകായുന്നുണ്ടെന്ന്?

ഉടൽകനക്കുന്ന ഋതുക്കളിൽ വിരുന്നെത്തുന്ന

കാവൽക്കാരാ,
വേനൽ നിനക്ക് ലഹരിയാകുന്നു.
ഞാൻ പോകുന്നു.
തുമ്പികൾ പറന്നു നടക്കുന്ന കുന്നിൻ

മുകളിൽ കാറ്റുകൊള്ളാൻ.
നീ വരയ്ക്കുന്ന അടയാളങ്ങളിലേയ്ക്ക്
ചുരുണ്ടുകൂടാൻ.
പനി പോലെ കുളിരാൻ.
മൃദുവായി ചുംബിക്കുന്ന ചുണ്ടുകളുടെ അരികുപറ്റി
ചിലവിശപ്പുകൾ വരുന്നുണ്ടെങ്കിലും
സ്നേഹത്തിന്റെ വിയർപ്പൂട്ടി നീയവയെ കെട്ടിയിടുന്നു.
അങ്ങനെ നിന്റെ തടവുകാർ
സ്നേഹം കൊണ്ടു സമ്പന്നർ!

ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കുള്ള ഒതുക്കുകല്ലുകൾ,
പതിവുതെറ്റിവന്ന പച്ചപ്പായലുകൾ,
ആഴം കുറഞ്ഞൊരു കടൽ,
വേനൽ കനക്കുമ്പോൾ
നിനക്കോ എനിക്കോ വഴുതിവീഴാനിടമില്ലാതെ
നമ്മൾ, കടലും പായലും പോലെ വരണ്ടുപോകുന്നു.

നീലമഷി കൊണ്ടു വരച്ച കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക്,
നിന്നോടുള്ള പ്രിയം ഞാൻ ഒളിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.
കാറ്റുകൊള്ളാൻ പുഴയിനിയും വരണ്ടും നിറഞ്ഞും
നിന്റെ നനവുതേടട്ടെ.
അപ്പൊഴും, എന്റെ മുഖം
നിന്റെ രാത്രിയുടെ നെഞ്ചിലേക്കു
ചായുന്ന നേരത്ത്,
സൂര്യനെ കാണാതെ ഒരു വേനൽ തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്,
എനിയ്ക്കുള്ളിൽ...

No comments:

Post a Comment

Your comments here